Atarashii



Atlas kultur obecnych i zapomnianych
#5

Rozdział 4: Południowe Atarashii

a południowe Atarashii w znacznej większości składa się kontynent Drvanulski wraz z otaczającym go archipelagiem wysp. Tereny te zamieszkane są przez niezwykle zróżnicowaną gamę ludów, którzy, pomimo upływu wieków, zachowali wysoką samodzielność kulturową. Do największych ludów tamtych obszarów zaliczyć można Maniarów i Gorllewinów, Lasgenów oraz Aegdestów.


Maniarowie
ud zamieszkujący wschodnie części kontynentu Drvanulskiego oraz archipelag wysp na wschód od niego. Wyżynny teren tamtych okolic sprawił, że ludzie tamtych okolic trudnią się głownie wypasaniem owiec oraz uprawą jęczmieniu, z którego powstaje wysokiej jakości whisky.
Wysokie, południowe klify odgradzające Drvanul od południowego oceanu i częste sztormy doprowadziły do zaadoptowania przez ów lud niezwykle ciepłych, odpornych na wilgoć pledów, które farbuje się w geometryczne, wielokolorowe wzory (trójkąty, kwadraty, wielokąty lub ich połączenia). Tak wzór jak i kolory zależą zaś od klanu do którego należy właściciel pledu – każdy Maniar jest bowiem częścią większej społeczności składającej się z bliższej lub dalszej rodziny (której stopień pokrewieństwa niezwykle często potrafi być bardzo znikomy). Każdy klan posiada swój własny wzór i kolory (odpowiednikiem godeł szlacheckich) i każdy posiada swoje ziemie, na terenie których leży klanowa twierdza (każdy klan posiada jedną).
Lud ten wyróżnia się mocnymi, niemal ciosanymi rysami twarzy, ciemnymi włosami w kolorze rudym lub brązowym oraz dość dużym wzrostem, w parze z którym idą zwykle zwaliste sylwetki. Kulturowo Maniarowie są niezwykle przywiązani do wartości rodzinnych i klanowych oraz więzów krwi, honor klanu stoi u nich zwykle na pierwszym miejscu. O maniarskich kobietach mówi się, że są równie kształtne co niezależne i niepokorne, zaś o samym ludzie panuje przekonanie, że żaden Maniar nie złamie obietnicy złożonej na honor klanu.
[hide] Maniarowie wzorowani są na ludach celtyckich z okolic Szkocji. Zamieszkują wschodnie Drvanul, pilnując swoich spraw i rzadko wychylając się poza klanowe ziemie. Od czasu do czasu pomiędzy klanami dochodzi do przepychanek lub bitek, lecz niezwykle rzadko kończą się one czyjąś śmiercią. [/hide]


Gorllewini
ud zamieszkujący głównie północno-wschodnie oraz mały fragment centralnego Drvanul. Wielu spekuluje, że Gorllewini może być odłamem ludzi z obszarów Półwyspu Lothilskiego, który wyemigrował w latach poprzedzających ekspansję Wielkiego Królestwa Greathardzkiego (badania mitów oraz legend tego ludu zdają się potwierdzać tą teorię). Zamieszkują głównie większe miasta oraz małe enklawy wiosek. W obecnych czasach są niezwykle rozproszeni, a ilość wiosek i ziem tego ludu sukcesywnie maleje (z uwagi na migrację do miast). Gorllewini słyną jako świetni treserzy i hodowcy psów (czy to bojowych czy pasterskich) oraz znawcy sztuk wyzwolonych – z tego ludu wywodzą się znamienici bardowie, poeci, uczeni oraz nauczyciele.
Gorllewinów poznać można po niezwykle jasnych włosach układające się w loki, jasnych oczach i dość łagodnych rysach twarzy, na której króluje co najwyżej delikatny (choć zwykle znikomy) zarost. Członkowie tego ludu charakteryzują niezwykle wąskimi taliami oraz całkiem pokaźnym wzrostem (pomiędzy 1,7-1,9 m).
[hide] Ich cechy wyglądu często spotykają się z kpinami ze strony Maniarów, dla których posiadają „dziewczęce rysy twarzy i figurę” [/hide]
Kultura Gorllewinów jest dość specyficzna i mocno ugruntowana w ludowych opowieściach, mitach oraz muzyce, która towarzyszy każdemu członkowi ludu od urodzenia. Większość dzieci tego ludu uczy się grać na instrumencie i recytować ludowe ballady w młodym wieku, a rytuał wejścia w dorosłość polega na zagraniu jednej z siedmiu przydługich epików balladowych (którą należy wykonać niemal bez błędu i zająknięcia by otrzymać status dorosłego). O Gorllewinach mówi się, że mają głos milszy od kociego mruku i zamiary gorsze od napalonego wilka.
[hide] Gorllewini wzorowani są na ludach celtyckich z okolic Walii. Obecnie małe społeczności rozsiane są po każdym mieście, a wioski Gorllewinów policzyć można na palcach obu rąk. Większość trzyma się w małych grupkach, podążając tam, gdzie jest praca lub zbierając się wokół szkół, uniwersytetów i innych ośrodków nauki i sztuki. [/hide]


Lasgeni
ud zamieszkujący głównie centralne Drvanul. Lasgeni byli ostatnim ludem, który opierał się Imperium Greathardzkiemu i dopiero zmasowana inwazja połączona ze zrównaniem z ziemią większości miast środkowego Drvanul wymusiła poddaństwo, lecz nawet po oficjalnym wchłonięciu przez Imperium, rebelie oraz walki partyzanckie prowadzone są do dziś. Lasgeni znani są z niezrównanej kuchni bazującej na owocach morza i płazach, niezwykle zręcznych malarzy szkła i pięknych mozaik oraz gier dworskich które często są owocem twórczości szlachciców tego ludu.
Wśród Lasgenów panuje potężne rozwarstwienie pomiędzy częścią szlachecką i mieszczańsko-chłopską ludu. Jest ono także widoczne w wyglądzie tego ludu – wśród szlacheckiej części odcienie skóry są zwykle niezwykle blade i wpadające niemal w błękit podczas gdy mieszczanie i chłopi charakteryzują się cerą jasno oliwkową. Większość osobników tego ludu ma brązowe włosy (w odcieniach od jasnego po niemal czarne) i oczy w kolorze zielonym lub szarym. Sylwetki Lasgenów są raczej proste i smukłe, o długich, szczupłych nogi i rękach z wąskimi palcami. Większość kobiet charakteryzuje się delikatną lub kościstą budową. Kulturowo Lasgeni są ludem marzycieli, romantyków i rewolucjonistów, którzy hołdują zasadom szlachetnego rycerstwa i szlacheckiej powinności. O Lasgenach mów się, że tak podczas walki, jak i w życiu są niezwykle namiętni i żywiołowi, woląc prowadzić życie krótsze lecz pełne emocji.
[hide] Lasgeni wzorowani są na ludach celtycko-galijskich i romańskich, głównie Francuzach i Hiszpanach. W czasach obecnych Lasgeni stanowią trzon polityków, szlachciców oraz ludności księstwa Drvanul, służąc także jako szpiedzy i podjudzacze na terenach całego Atarashii [/hide]


Aegdestowie
ud zamieszkujący dzikie lasy zachodniego Drvanul. Aegdestowie łączą się w małe społeczności mieszkające w warownych wioskach i grodach otoczonych palisadami. Każda z wiosek jest niezależna i posiada własnego wodza (zajmującego się sprawami wojskowymi i cywilnymi) oraz druida (doradzającego wodzowi i przewodzącemu wiosce w sprawach wyższych i magicznych). Jedyną wyższą instancją w tamtych stronach jest Krąg Druidów zrzeszający druidów wszystkich wiosek.
[hide](druidzi spotykają się raz do roku, w znanej tylko sobie lokacji jednego z kromlech, by omawiać ważne sprawy i decydować o losie Aegdestów jako ludu)[/hide]
Choć powszechnie uważa się, że Aegdestowie to prymitywny i barbarzyński lud, słyną oni z wyśmienitych dań z dziczyzny, niesamowitych umiejętności ciesielskich oraz magicznych dekoktów swoich druidów.
Aegdestowie cechują się jasną karnacją, jasnymi, lekko kręconymi włosami w kolorach ciemnego blondu, brązu lub bardzo ciemnego rudego oraz potężnych wąsów, będących oznaką dorosłości i poważania wśród tego ludu (każdy Aegdest musi mieć wąsa inaczej uważany byłby za „niemęskiego”). Tak mężczyźni, jak i kobiety zapuszczają długie włosy i zaplatają je w pojedyncze lub podwójne warkocze, na końcach których wieszają ozdoby. Sylwetki tego ludu są dość potężne, z mężczyznami przypominającymi niedźwiedzie lub wilki i kobietami o pełnych, okrągłych kształtach.
Kulturowo jest to lud przywiązany do tradycji, czczący przodków i nad wszystko słuchający się swoich druidów. Zgodnie z tradycja, imię każdego Aegdestyra kończyć musi się na „ix”, a każdej Aegdestyrianki na „ia”. Każdy mężczyzna musi nosić wąsa (im większy tym większe poważanie), kobiety szczycą się swoim warkoczem (lub warkoczami). Każdy młodzieniec, zanim zostaje mężczyzną musi zapuścić wąsa, złapać dzika bez użycia broni (sprytem lub gołymi rękami). Największą czcią (poza druidami) cieszą się wojownicy zwani Gaesati – najbardziej elitarni wojownicy walczący bez zbroi i z gołą klatką piersiową, uzbrojeni jedynie w tarcze, włócznie, miecz i hełm.
[hide] Aegdestyrowie wzorowani są na ludach celtycko-galickich oraz galach z Asterixa i Obelixa (tak dobrze widzicie). Każdy druid to mag – zazwyczaj szaman lub akolita (niezwykle rzadko Mędrzec). Tytuł Gaesati nosili jedynie najznamienitsi wojownicy, weterani wielu bitew, którzy nie bali się śmierci. Do tej formacji mogli należeć tylko mężczyźni nie posiadający żony (lub będący wdowcami) i nie posiadający małych dzieci. Istnieje dużo węziej znany i raczej rzadko spotykany, analogiczny tytuł Polesati, będący odpowiednikiem dla kobiet-wojowniczek, które także walczyły z odsłoniętą piersią. Także w ich przypadku nie mogło być mowy o posiadaniu męża ani dzieci. [/hide]


Powtarzać w kółko te same czynności, oczekując innych rezultatów jest definicją szaleństwa.






14.07.2021, 21:47
Przeczytaj Znajdź Cytuj


Wiadomości w tym wątku
Atlas kultur obecnych i zapomnianych - przez Widurr - 12.07.2021, 01:17
RE: Atlas kultur obecnych i zapomnianych - przez Widurr - 14.07.2021, 21:47



Użytkownicy przeglądający ten wątek:
1 gości

formularz kontaktowy / Oznacz wszystkie działy jako przeczytane / Wersja bez grafiki